کبوتر تنها

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Sat, 16 Dec 2006 13:21:00 GMT

تقدير چنين بود كه پروانه بسوزد ... رنگين پر.آن عاشق ديوانه بسوزد ... تقدير چنين بود كه بلبل در زمستان ... از ماتم گل در بر گلخانه بسوزد ... اين بود كه ساقي زغم عشق ... شب تا به سحر گوشه ي ميخانه بسوزد ... اين است ستمكاري تقدير ... عاشق زغم ابر جانانه بسوزد

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Sat, 16 Dec 2006 13:20:00 GMT

عشق يعني انتظار و انتظار عشق يعني هر چه بيني عکس يار عشق يعني شب نخفتن تا سحر عشق يعني سجده ها با چشم تر عشق يعني ديده بر در دوختن عشق يعني از فراقش سوختن

عشق يعني...................

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Tue, 26 Sep 2006 08:49:00 GMT

چی میشد با تو باشم حتی توی رویا

من تو رو دوست دارم اندازه ی دنیا

دلش میگیره آسمون برای من که تنهام

دوباره قطرهای اشک من میریزه دونه دونه روی گونه هام

اگه تو نباشی یا ازم جداشی سخته دیگه زندگی برام

چشمهای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام

برای دیدنت هر لحظه پریشونم تو بیا قدرم بدون ای همزبونم

منم مجنون اون نگاه پاک تو نگاهم کن

نگاهت قبله گاه این دله منه وجودت مرحمی برای قلبم هست

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Tue, 26 Sep 2006 08:49:00 GMT

چی میشد با تو باشم حتی توی رویا

من تو رو دوست دارم اندازه ی دنیا

دلش میگیره آسمون برای من که تنهام

دوباره قطرهای اشک من میریزه دونه دونه روی گونه هام

اگه تو نباشی یا ازم جداشی سخته دیگه زندگی برام

چشمهای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام

برای دیدنت هر لحظه پریشونم تو بیا قدرم بدون ای همزبونم

منم مجنون اون نگاه پاک تو نگاهم کن

نگاهت قبله گاه این دله منه وجودت مرحمی برای قلبم هست

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Mon, 25 Sep 2006 08:40:00 GMT

در غربت لحظه های شب ماند دلم

با سوز و گذاز و درد و تب ماند دلم

رفتند همه به سوی سر منزل عشق

از قافله باز هم عقب ماند دلم

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Mon, 25 Sep 2006 08:26:00 GMT

در بین سکوت حزن الود شب

نگاهم به اون قابی است که لحظه گذران نگاهت رابرایم ثبت کرده

می دانی چه فکر ها داشتیم..

تو گفتی:برام پل می زنی به آسمون و اونجا یک خانه از جنس دلمون می سازیم

و روی سقف خونمون یک رنگین کمان می بافی که به قلب هر دوتامون راه داشته باشه

و می گفتی که فردا را با دست های خودت می سازی برام...

اما نموندی ....

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Mon, 25 Sep 2006 08:07:00 GMT

عشق.ازدواج

شاگردي از استادش پرسيد: « عشق چيست؟»

استاد در جواب گفت: « به گندومزار برو و پرخوشه ترين شاخه

را بياور. اما در هنگام عبور از گندومزار، به ياد داشته كه نمي

تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني؟»

شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: « چه آوردي؟»

و شاگرد با حسرت جواب داد: « هيچ! هر چه جلو مي رفتم،

خوشه هاي پرپشت تر مي ديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت

ترين، تا انتهاي گندمزار رفتم.»

استاد گفت : « عشق يعني همين!»

شاگرد پرسيد: « پس ازدواج چيست؟»

استاد به سخن آمد كه: « به جنگل برو و بلندترين درخت را

بياور. اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي!»

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت.

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: « به

جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم.

ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم.»

استاد باز گفت: « ازدواج يعني همين!!»

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Tue, 19 Sep 2006 15:12:00 GMT

دعا کنين ؛ دعا کنين که...

بسوز ای شمع و مارا هم بسوزان

که من از شعله پروایی ندارم

یک امشب تا سحر مهمان ما باش

که من امید فردایی ندارم...

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Tue, 19 Sep 2006 15:11:00 GMT

روزها از پس هم می‌گذرند بدون لحظه ای درنگ ، حتی به کوتاهی یک نگاه ، و من بازهم تنها در جاده ی زندگی ؛ تنهاتر از همیشه ؛ هر روز بیشتر و بیشتر در عمق وجودم فرو می‌روم. وتو ای زندگی چه سخت می‌آزمائی مرا؛ به سختی رفتن در عین ماندن ، به سختی بودن پر از حس نبودن ، به سختی فراموشی کسانی که رفتند، به سختی زندگی من...

به اطرافم می‌نگرم ، چیزی برای دیدن نیست هیچ چیز ، هیچ چیز...

صدایی ازدور می‌خواند مرا ، ناگهان پر از حس رفتن می‌شوم ، گامی به جلو ، باز هم گامی دیگر، ناگهان چیزی مرا به زمین می‌دوزد ، به پایم می‌نگرم ، زنجیری مرا به زمین دوخته ؛ ای کاش می‌توانستم ...

امّا افسوس...

افسوس که زنجیر زندگی ازهم گسستنی نیست ، تا زمانی مقرر...

ومن تا آن زمان ... آه چه ملال آور است...

به راستی چنین است که گفته‌اند: ( زندگی معلمی بی‌رحم است که ابتدا می‌آزماید، سپس می‌آموزد).

(بدون عنوان)

tanhay tanha — Tue, 19 Sep 2006 15:09:00 GMT

قصه ام ديگر زنگار گرفت
با نفس هاي شبم پيوندي است
پرتويي لغزد اگر بر لب او
گويدم دل : هوس لبخندي است
خيره چشمانش با من گويد
كو چراغي كه فروزد دل ما ؟
هر كه افسرد به جان با من گفت
آتشي كو كه بسوزد دل ما؟
خشت مي افتد ازاين ديوار
رنج بيهوده نگهبانش برد
دست بايد نرود سوي كلنگ
سيل اگر آمد آسانش برد
باد نمناك زمان مي گذرد
رنگ مي ريزد از پيكر ما
خانه را نقش فساد است به سقف
سرنگون خواهد شد بر سرما
گاه مي لرزد با روي سكوت
غولها سر به زمين مي سايند
پاي در پيش مبادا بنهيد
چشم ها در ره شب مي پايند
تكيه گاهم اگر امشب لرزيد
بايدم دست به ديوار گرفت
با نفس هاي شبم پيوندي است
قصه ام ديگر زنگار گرفت