تقدير چنين بود كه پروانه بسوزد ... رنگين پر.آن عاشق ديوانه بسوزد ... تقدير چنين بود كه بلبل در زمستان ... از ماتم گل در بر گلخانه بسوزد ... اين بود كه ساقي زغم عشق ... شب تا به سحر گوشه ي ميخانه بسوزد ... اين است ستمكاري تقدير ... عاشق زغم ابر جانانه بسوزد
عشق يعني انتظار و انتظار عشق يعني هر چه بيني عکس يار عشق يعني شب نخفتن تا سحر عشق يعني سجده ها با چشم تر عشق يعني ديده بر در دوختن عشق يعني از فراقش سوختن
عشق يعني...................
چی میشد با تو باشم حتی توی رویا
من تو رو دوست دارم اندازه ی دنیا
دلش میگیره آسمون برای من که تنهام
دوباره قطرهای اشک من میریزه دونه دونه روی گونه هام
اگه تو نباشی یا ازم جداشی سخته دیگه زندگی برام
چشمهای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام
برای دیدنت هر لحظه پریشونم تو بیا قدرم بدون ای همزبونم
منم مجنون اون نگاه پاک تو نگاهم کن
نگاهت قبله گاه این دله منه وجودت مرحمی برای قلبم هست
چی میشد با تو باشم حتی توی رویا
من تو رو دوست دارم اندازه ی دنیا
دلش میگیره آسمون برای من که تنهام
دوباره قطرهای اشک من میریزه دونه دونه روی گونه هام
اگه تو نباشی یا ازم جداشی سخته دیگه زندگی برام
چشمهای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام
برای دیدنت هر لحظه پریشونم تو بیا قدرم بدون ای همزبونم
منم مجنون اون نگاه پاک تو نگاهم کن
نگاهت قبله گاه این دله منه وجودت مرحمی برای قلبم هست
در غربت لحظه های شب ماند دلم
با سوز و گذاز و درد و تب ماند دلم
رفتند همه به سوی سر منزل عشق
از قافله باز هم عقب ماند دلم
در بین سکوت حزن الود شب نگاهم به اون قابی است که لحظه گذران نگاهت رابرایم ثبت کرده می دانی چه فکر ها داشتیم.. تو گفتی:برام پل می زنی به آسمون و اونجا یک خانه از جنس دلمون می سازیم و روی سقف خونمون یک رنگین کمان می بافی که به قلب هر دوتامون راه داشته باشه و می گفتی که فردا را با دست های خودت می سازی برام... اما نموندی ....
شاگردي از استادش پرسيد: « عشق چيست؟»
استاد در جواب گفت: « به گندومزار برو و پرخوشه ترين شاخه
را بياور. اما در هنگام عبور از گندومزار، به ياد داشته كه نمي
تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني؟»
شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.
استاد پرسيد: « چه آوردي؟»
و شاگرد با حسرت جواب داد: « هيچ! هر چه جلو مي رفتم،
خوشه هاي پرپشت تر مي ديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت
ترين، تا انتهاي گندمزار رفتم.»
استاد گفت : « عشق يعني همين!»
شاگرد پرسيد: « پس ازدواج چيست؟»
استاد به سخن آمد كه: « به جنگل برو و بلندترين درخت را
بياور. اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي!»
شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت.
استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: « به
جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم.
ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم.»
استاد باز گفت: « ازدواج يعني همين!!»
دعا کنين ؛ دعا کنين که...
بسوز ای شمع و مارا هم بسوزان
که من از شعله پروایی ندارم
یک امشب تا سحر مهمان ما باش
که من امید فردایی ندارم...
روزها از پس هم میگذرند بدون لحظه ای درنگ ، حتی به کوتاهی یک نگاه ، و من بازهم تنها در جاده ی زندگی ؛ تنهاتر از همیشه ؛ هر روز بیشتر و بیشتر در عمق وجودم فرو میروم. وتو ای زندگی چه سخت میآزمائی مرا؛ به سختی رفتن در عین ماندن ، به سختی بودن پر از حس نبودن ، به سختی فراموشی کسانی که رفتند، به سختی زندگی من...
به اطرافم مینگرم ، چیزی برای دیدن نیست هیچ چیز ، هیچ چیز...
صدایی ازدور میخواند مرا ، ناگهان پر از حس رفتن میشوم ، گامی به جلو ، باز هم گامی دیگر، ناگهان چیزی مرا به زمین میدوزد ، به پایم مینگرم ، زنجیری مرا به زمین دوخته ؛ ای کاش میتوانستم ...
امّا افسوس...
افسوس که زنجیر زندگی ازهم گسستنی نیست ، تا زمانی مقرر...
ومن تا آن زمان ... آه چه ملال آور است...
به راستی چنین است که گفتهاند: ( زندگی معلمی بیرحم است که ابتدا میآزماید، سپس میآموزد).
قصه ام ديگر زنگار گرفت
با نفس هاي شبم پيوندي است
پرتويي لغزد اگر بر لب او
گويدم دل : هوس لبخندي است
خيره چشمانش با من گويد
كو چراغي كه فروزد دل ما ؟
هر كه افسرد به جان با من گفت
آتشي كو كه بسوزد دل ما؟
خشت مي افتد ازاين ديوار
رنج بيهوده نگهبانش برد
دست بايد نرود سوي كلنگ
سيل اگر آمد آسانش برد
باد نمناك زمان مي گذرد
رنگ مي ريزد از پيكر ما
خانه را نقش فساد است به سقف
سرنگون خواهد شد بر سرما
گاه مي لرزد با روي سكوت
غولها سر به زمين مي سايند
پاي در پيش مبادا بنهيد
چشم ها در ره شب مي پايند
تكيه گاهم اگر امشب لرزيد
بايدم دست به ديوار گرفت
با نفس هاي شبم پيوندي است
قصه ام ديگر زنگار گرفت
من / عشق
پاك يعنی
سرزمين لحظه
يعنی بيداد
عشق من
باختن عشق
جان يعنی
زندگی ليلی و
قمار مجنون
در 
عشق يعنی ... شدن
ساختن عشق
دل يعنی
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعنی
كودك مسجد
يعنی الاقصي
عشق / من
عشق آميختن افروختن
يعنی به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار يعنی
ما که بختمون از اول بخت بد بیاری بود
آخر روزای خوبمون که گریه زاری بود
روزای بد می رن و روزای بدر میان
از دل غمزده ی من نمی دونم چی میخوان
روزگار چرخید و من اسیر درمان شدم
توی بد بیاریام ، راهی زندان شدم
خلاصه ای روزگار جنجرتو به ما زدی
ولی من با این غزل میگم که اشتباه زدی
حالا اشک خون به چشم اینو واست می خونم
الهی دستت بشکنه که خنجرت خورد به جونم
الهی دستت بشکنه که خنجرت خورد به جونم
من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد
نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد
من که می دانم که تا سرگرم بزم و مستیم
مرگ ویرانگرچه بی رحم و شتابان می رسد
پس چرا آزاد نباشم؟ پس چرا عاشق نباشم
من که میدانم به دنیا اعتباری نیست كه نیست
بین مرگ و آدمی قول وقراری نیست كه نیست
من که میدانم عجل ناخوانده و بیداد گر
سر زده می آیدو راه فراری نیست كه نیست
پس چرا عاشق نباشم پس چرا آزاد نباشم
وقتی رفت بی کس و تنها؛عاشقونه هامُ دزديد
پيله زد توی نگاهم حسرت و غصه و ترديد
وقتی بی ترانه بودم دل آسمون ترک خورد
هوای ابری چشماش منو تا ساحل غم برد
وقتی ديوونه تر از باد؛ دنبالت دارم می گردم
کاش می ديدی مثل پاييز من پر از غصه و دردم
وقتی رفتی بی تفاوت همه؛ زندگيم تباه شد
همه ی روزای دنيا پيش چشم من سياه شد
منی که ترانه سازم حالا بی ترانه موندم
بغض تلخ گريه هامو تو سکوت شب شکوندم
آن زمان که تابوت مرا بر دوش می کشند تنها توبر تابوتم بنگر اما هرگز اشک مریز . آن زمان مرا در گوری خاموش نهادند و خاک سرد و فراموش بر روی من ریختند آن زمان که همگان رفتند لحظه ای تنها . لحظه ای بر بالای گورم بمان و دسته گلی را که برای آخرین وداع آورده ای آهسته بر بالای گورم بگذار اما پرپر نکن...
نه ديگر نگاهم را برايش هديه مي كنم
و نه ديگر دم از فاصله ها مي زنم
و نه با شعرهايم دلتنگي ها را فرياد مي زنم
فقط شعر مي نويسم تا
با بيت هايم نام او
را قافيه كنم
شايد نامهرباني هايش را باور كند......
